Altan Erbulak İskender Kebabını Pek Severdi
Üstadı yakından tanıyanlar bilir; Altan Erbulak İskender kebabını pek severdi.
Fırt’ta çizdiği günlerde, dergiye gitmeden önce, Tekin Aral’a telefon eder; “Tekin, birazdan çıkıyorum, İskenderimi söyle!” diye tembih ederdi.
Tekin Aral, İskender kebabıyla ünlü restorana telefon eder, Erbulak’ın siparişini verirdi. Çok geçmeden, üzerine gezdirilmiş kızgın tereyağı kokusu buğu buğu tüterek gelirdi kebap…
Tam o sırada da Milliyet’ten çıkıp Günaydın’a kadar yürüyen Altan Erbulak kapıdan girerdi.
Fırt ve Gırgır dergisinde çizen genç çizerlerin iştahlı bakışları altında yemeğinin başına geçen üstat, ağız tadıyla İskenderini yer, karnını doyurmuş olarak işine başlardı.
Bu böyle, aylar, yıllar boyunca sürdü gitti.
Gel zaman git zaman, orada çalışan, Babıali’nin bu eski kurtlarının yanında mesleğin inceliklerini öğrenen gençler bir gün ona bir oyun oynamaya karar verdiler.
Restorandan gelen İskender kebabını hızla yiyip tabağı tertemiz ettiler! Sonra tabağa, boyanmış kâğıttan yapılma, canlı gibi duran bir “İskender” hazırladılar. Kırmızı guvaş boyayla sos, beyaz boyayla yoğurt süsü yaptılar. Közlenmiş biberine, domatesine kadar…
Altan Erbulak kapıdan girdiğinde, yemeği, her zamanki gibi kendisini bekliyordu.
Durumu anladı, ama hiç bozuntuya vermedi! Önündeki tabaktan ete benzer kâğıttan bir parça alıp ağzına attı. Üstada oyun oynadığını sanan gençlerin şaşkın bakışları altında et çiğniyormuş gibi yaptı. Çiğnedi, çiğnedi yuttu!
Erbulak’ın anlamadığını sanan ve gözleri fal taşı gibi açılmış gençlerin bakışları altında Tekin Aral’a seslendi:
“Tekin, bir daha bu restorandan yemek söylemeyelim! İskender bozmuş bu adamlar!”
Bunu dedi ve kendini işine verdi.
Hâlâ kâğıttan eti anlamamış gibi yaparak karşı oyununu sergiliyordu eski kurt!
(Öznur Kalender’den.)
Necati Güngör
