Geçen yıl bugünlerde, karikatürist Necmi Rıza’nın “Atatürk Portreleri Sergisi” açılmış, üstadın bin bir özenle ve sevgiyle yaptığı resimler toplu halde izlenmişti.
Necmi Rıza üstadın, bir Balkan göçmeni olarak Atatürk’e karşı özel bir muhabbeti vardı. Ondan, Atatürk portresi isteyen dergi editörleri bunu haftalar öncesinden ısmarlaması gerekiyordu. Çünkü Necmi Hoca öyle bir iki gün içinde bir resim çiziktirip getirmez, günlerce üzerinde çalışırdı.
Necmi Rıza, gençlik yıllarında Atatürk’ü yakından görmüş, onun buyruğuyla dans etmiş biriydi.
Olay, otuzlu yıllarda, Beyoğlu’nda geçer…
O yıllarda, bilindiği gibi, Beyoğlu’nda Beyaz Rusların işlettiği müzikli barlar vardı. Bar müşterileri isterse, müzik eşliğinde dans ederlerdi.
Bu salonların müdavimleri arasında, dönemin Babıali yazar ve çizerleri bulunuyordu.
Ünlü çizerimiz Necmi Rıza da haftada bir iki akşam, karikatürist arkadaşlarıyla buralarda görünürdü. Genellikle de Cemal Nadir’le birlikte giderlerdi.
Bir akşam, yine bir arkadaşıyla barda oturup müziğin keyfini yudumlarken, birden kapıdan biri girmişti içeri. Arkasında da küçük bir grup arkadaşı.
Elbet Atatürk’ü hemen tanımıştı Necmi Rıza. Yalnız Paşa’nın girişiyle birlikte müzik susmuş, dans edenler yerlerine oturmuştu. Salon bir sessizlik içindeydi. Herkes oturduğu yerden Atatürk’e bakıyordu.
Sessizlikten rahatsız olan Paşa, hemen duruma müdahale etti: “Müzik neden sustu? Neden dans etmiyorsunuz?”
Paşa ister de dans etmezler mi? Birer ikişer, çiftler kalktı. Paşa da hanımlardan birini dansa kaldırarak onlara katıldı…
Necmi Rıza arkadaşıyla birlikte, sürekli Paşa’yı gözlemleyerek oturuyordu masasında. Bir an Atatürk’le göz göze geldiler. Atatürk hiç duraksamadan sordu Necmi Rıza’ya:
“Çocuk, siz neden dans etmiyorsunuz?”
Necmi Rıza utana sıkıla:
“Paşam, damımız yok…” diyebildi.
Atatürk’ün neşeli bir anı olmalıydı o an:
“O halde siz de birbirinizle dans ediniz!” dedi.
Eh, artık oturamazlardı. Paşa’nın isteğine karşı mı geleceklerdi? Biraz da çekinerek iki arkadaş dansa kalktı. Başladılar müziğe ayak uydurmaya. Necmi Rıza dans ederken arkadaşını kapıya doğru sürüklüyordu. Arkadaşı da onun ne yapmak istediğini anlamıştı. Kapıya yaklaştıklarında birden kendilerini dışarı atıp kaçmaya başladılar!
Heyecan içinde koşarak Beyoğlu’nun o ışıklı akşam saatinde, Cadde-i Kebir’in kalabalığına karıştılar.
Yıllar sonra bu anısını bizlere anlatırken, Atatürk’ün isteğiyle dansa kalkmış olmanın mizahını yapıyordu Necmi Hoca.
