Hayatın önemli ve görmezden gelinemeyecek kadar büyük bir gerçekliği vardır: Bir defa görüştüğünüz ve işiniz olanla bir daha görüşürsünüz..

Alçaklığı marifet zanneden şaşkın, bencil ve her şeyin para olduğuna inananlar, bir düşünebilse; şimdi kaçtığı kişiyle göz göze geldiğinde ne yapamayacağını, içindeki gizli korkunun o ‘nu, daha çok korkutmaktan başka bir işe yaramadığını da görür ve anlar.

Geçen günlerin birinde yirmi yıldır orada oturmadığım halde yaşadığım semte gittim. Birkaç dostumla bir cafede otururken önümüzden onursuzluğundan emin birisi, kafasını gökyüzüne kaldırarak geçerken ben, onun boş yüzüne bakmaya devam ettim. Bir an bile kafasını çevirip bakamadı. İşte dedim, insanın kendi kendine biçtiği ceza.

Ne demişti şair: Zenginlerin uşakları var bizim dostlarımız. Yanımda bulunan genç dostum, abi durdurayım mı şu pisliği der gibi baktı gözlerimin içine; boş ver dedim, pislik durdurulmaz ki ancak temizlenir.