Turan Emeksiz Anısına
Bir yürüyüş eylediler sabahtan
Ilgıt ılgıt kan gider loy loy!
Dayan dizlerim dayan! Ağla gözlerim ağla!
Namlu puşt olmuş, atayağı puşt. Yine düşman elindeydi vatan
Bir oğul çıktı Malatya’dan:
Anası Yılmaz çağırırdı Haram süt emmemişti anadan.
Ve Beyazıt derler bir büyük alan
Düşman sarmıştı sağı solu Düşman çok, cephane yoktu.
Yetişmemişti daha Cemal Paşa kolu
Amandı el aman!
Tank paletleriydi alanda dönen
Kusan namlularda, kalleş ölümcül Ve vuran ve kıran ve haykıran
Malatyalı şöyle baktı bir
Ana baba günüydü herhal Her yönde toz duman!
Vay anam vay! Bu belalı başınan
Kime ne diyem Kime ne diyem Nerelere gidem
Ya derdime derman Ya katlime ferman!
Başı daralınca Yılmaz’ın Baktı atacak taşı yoktu
Baktı eli durmuş, ayağı durmuştu
Vurulmuştu. Çıkardı yüreğini kan içinde
Çarptı kötünün kafasına Hay bu nasıl devran?
28 Nisandı Yavri Hey! Ham Meyveyi Kopardılar Dalından…
Enver Gökçe
Ahmet Turan Emeksiz
1940 Malatya
28 Nisan 1960 İstanbul
