Hayat,”iyi” diye bilinen ”kötüler”ile ”kötü” sanılan ”iyiler”in alt üst oluşudur belki de. Alt – üstlerin galiba en zorunu yaşıyordum. Ayrı ayrı yerlere savrulan ve tehlike anında binlerce yaşadığım ihanetlerin en beteriydi bu, çünkü bedensel olarak hiç de genç sayılmayacak bir yaşta yirmi dokuz yıl sonra tekrar Metris Cezaevi’ne düşmüştüm.
Çok ilginç değil mi, hapishaneye girmek zorunda olana da ”düşmek” deyimi kullanılıyor ”fahişe” ye de. Galiba ikisinin de ortak özelliği kendi etini, kemiğini yemek zorunda kalması. Yer deyip de geçmeyin biraz da ne olduğunuzu bulunduğunuz yer tarif eder, hani derler ya bak, nerelere geldi ya da nerelere düştü. Gelmek ve düşmek yani bütün mesele.
İyi ki okuma yazma tutkusunu kazanmışım. Sanırım, harcanan gençliğimizin siyasal fırtınalarının en büyük kazancı bu. Tıpkı, hayatın temeli olan erkek sperminin bilmem ne kadarının bir işe yaramadan hazza kurban olması ama birinin bir insanın doğmasına neden olması gibi de anlatılabilir. Ah ah şu kahrolası keşke sözü, şimdi nasıl aklıma gelmesin !..
Bir yazıya başlarken özellikle yazan kendi canının sıkıntısını unutmalı yoksa okurun da canını sıkabilir. Keşkelerden kimse kazanmamış ki.
Ne güzel demiş evrensel bilge;
İşte bu söz buralarda beni yaşama bağlayan tek gerçeklik. Hatta biraz daha ileri gidip yazdıklarım için, en güzel eserlerin en zor zamanlarda üretilebileceği savına sarılıyorum. Belleğimi ve okuduğum kitapları
arşiv gibi kullanmalıyım. Burasını anlatmaya bazen hatta çoklukla hiçbir kavramın yetmediği yer olarak da tarif edebilirim.
Ne yiğitlik ne çaresizlik, ne vurdum-duymazlık ne de duya duya sağır olmak yetmez sanırım. Geçmişin kendi hata ve kusurlarını duymaktan insan öyle yorgun düşüyor ki bazen kendime karşı kör olduğumu düşünüyorum.
Metris / Birinci Ay (Ekim 2014)
