Bir Ülke Düşünün
Her yaz aynı acıyla yanıyor.
Ağaçlar yanıyor, ormanlar yanıyor, canlar yanıyor… İçindeki binlerce kuş, ceylan, kaplumbağa, sincap… Adını bile bilmediğimiz nice can, gözümüzün önünde birer birer kül oluyor. Evler yanıyor, ocaklar sönüyor, yılların emekleri, anıları, umudu, sabahı olmayan gecelere karışıyor.
Ve biz, milyonlarca insan…
Ekran başında bakakalıyoruz.
Sadece dua ediyoruz, sadece izliyoruz…
Bir vatandaş olarak çaresizliğin ne demek olduğunu, o dumanların gökyüzünü kapladığı anlarda iliklerimize kadar hissediyoruz.
Bize “can kaybı yok” diyorlar.
Oysa yanan her ağaç, her can birer kayıp değil mi?
Vicdanımızın kaybı, merhametimizin kaybı, insanlığımızın kaybı…
Orman dediğimiz şey sadece ağaçtan ibaret değil. Orman; içindeki canlılarıyla, toprağıyla, suyuyla, kokusuyla bir yaşam döngüsüdür.
Biz o döngüyü her yaz göz göre göre kaybediyoruz.
Peki biz nasıl bu hale geldik?
Nasıl oldu da bakar kaldık?
Nasıl oldu da içimiz yana yana susmayı öğrendik?
Hani biz bir avuç toprağı, bir yaprağı bile mukaddes bilirdik?
İçim yanıyor…
Yanan o ormanlarda sadece ağaç değil, vicdanlarımız da kül oluyor.
Bir gün bu suskunluğun, bu vurdumduymazlığın hesabını kendi yüreğimizde vereceğiz. Çünkü doğa, hesabını mutlaka sorar.
Ben bir vatandaş olarak belki elimden fazlası gelmiyor…
Ama her yangın haberinde, o dumana karışan canlar için dua ediyorum.
Ve biliyorum ki, bu ülke, vicdanı yanan insanlar sayesinde hâlâ ayakta.
Ses vermek gerek.
Sahip çıkmak gerek.
Doğaya, canlıya, insana…
Çünkü biz bu topraklara sadece sevdiklerimizi değil, vicdanımızı da gömüyoruz.
