Bizim ülkemiz garip bir ülkedir. İthal olan her şeye hayranlık duyulur. Futbola erkek oyunu derler, ama futbol sadece paranın konuştuğu erkek yağmacılığıdır.
Dünyadaki mal varlığının sadece %1‘i kadınlara aittir ve ne utançtır ki dünyadaki işlerin %65‘i kadınlar tarafından yapılmaktadır. O erkekler ki futbolda adaleti ve asaleti reddedip ganimete kucak açar. O erkekler ki fiyatlarını artırmak için önce rakip kulüple fingirdeşir, sonra paranın adresine koşar. Para için her şeyi yapan karaktersiz erkekler hayata da imzalarını böyle atar!
Bizden Olmayan Ölsün
Bir futbolcunun 6 ayda kazandığını bir sağlık çalışanı ömrünün sonuna kadar çalışsa kazanamıyorsa gariban edebiyatımız bizim gururumuzdur. Bizim ülkemiz garip bir ülkedir, birçok kulüp başkanının “bizden olmayan ölsün” ekipleri vardır. Yöneticilik felsefesi yıllardır değişmemiştir. Eleştiren düşman, yağcılar bizden.
O yüzden birçok başkanın yağ kazanları ve istediklerini yazanlar mevcuttur. Gerçeklerin tarafını tutanlarla başkanların defterlerini tutanlar arasındaki fark, günümüz insanının resmi belgesi olmuştur.
Kendisi gibi düşünmeyeni ortadan kaldırmakla, adaleti ayağa kaldırmak arasındaki çelişkinin sorgusu bu topraklarda mevcut değildir. Son yılların en çığırtkan sezonlarından birisini yaşıyoruz.
Çünkü futbolda son kozlarını oynayanlar sezonun kendilerinin belirledikleri biçimde noktalanması için her şeyi yapmaya başlamışlardır. Bizim ülkemiz garip bir ülkedir. Burada asıl cinayetler, büyükler üst kattan uzaklaştığı zaman başlıyor. Büyük harflerle ağlayanlara büyük denilen bir ülkede kurulan tuzakların uzakta olmadığını söylersem kimseye haksızlık etmiş olmam galiba.
Hak Edeni Alkışlamak
Futbol; adaletin ve asaletin yürürlükte olduğu ülkelerde sanat yerine geçer. Bizler ise adaletli sistemin getireceği her türlü sonucu sonuna kadar destekleriz ve buna “hak edeni alkışlamak” deriz. Adaletsizliğin bu kadar ayyuka çıktığı bir lige, “Süper Lig” deniyor da bunun neresi süper? Yok hükmündeki futbolu mu!
Futbolun dili yaralandı, adalet toprağa gömüldü. Dürüstlüğün matah bir şey olmadığını, haram yemenin tadına doyulmadığını gösteren adamlar üretildi, çocuklara “onları başınızın üstünde taşıyacaksınız” diye emredildi.
Kitap okumanın değil, insanların canına okumanın zehri enjekte edildi. Dedelerinin zamanındaki insanlık ve sportmenlik şartları o çocukların da hakkıydı ama renk körü babalar çocuklarını da kendileri gibi yetiştirmeyi taraftarlık saydılar. Bu sistem hiçbir şekilde düzelmeyecek ve gün geçtikçe daha da kötüye gidecektir.
Saygılarımla.
