Bugün bir çocuk resmi gördüm…
Siyah beyazdı.
Hani eskiden “renkli değil de siyah beyaz resim” derdik ya…
İşte öyle bir kare. Ama ne renkliydi o tebessüm!
Yüzü gülüyordu çocuğun, yüreği gibi saf, içi gibi temiz…
Bir an durdum, gözüm doldu.
Dedim ki içimden:
“Acaba hangi yılın çocukları daha mutluydu?”
Kalbim hiç düşünmeden cevap verdi:
“Bizim çocukluğumuz…”
O zamanlar sevgi belliydi.
Anneydi, ataydı, bacıydı…
Komşunun çocuğu bile kardeş gibiydi.
Akşam ezanında eve dönülürdü,
Bahçede oynarken anamın sesi gelirdi uzaktan:
“Fatmaaa, akşam oldu, gir içəri!”
Siyah beyaz televizyonumuz vardı.
Anteni kıpırdatırdık, görüntü netleşsin diye.
Hele o çizgi filmlerimiz…
“Şeker Kız Candy”, “Taş Devri”, “Heidi”…
Saatini kaçırmazdık.
Bir “Susam Sokağı”, bir “Bizimkiler”, bir də “Mahallenin Muhtarı”…
Renk yoktu ekranda ama
Gönlümüzde bin bir rəng vardı.
Ağaçlara tırmanırdık,
Iğdır’ın meşhur al alması kayısını koparıb yerdik.
Yere düşeni yerdik
Tozdu, torpaqdı, amma mutluluğun ta kendisiydi.
Kediyle oynar, köpeğe taş atmazdık.
Bir top, bir ip, bir de çamur yetiyordu oyun kurmaya.
Çamurdan ev düzərdik,
Saklambaç vardı,
İp atlama, körebe, birdirbir…
Yakan topta yanınca ağlamaz,
“Bir daha say!” derdik.
İşte o zaman ağlamadan büyümeyi öğrenirdik.
Okulda siyah önlük, beyaz yakalık…
Sınıfta koşturunca yakalanırdık ama
Öğretmeni görünce öyle bir saygı duyardık ki
Sanki bir devlet büyüğü geçiyor gibi toparlanırdık.
O saygı kalptendi, mecburiyetten değil.
Tandırdan çıkan ekmeğin kokusu hâlâ burnumda.
Bir də mutfaktan gələn bozbaşın, qazın, tandır tavuğunun qoxusu…
Lavaş yeni çıkmışsa, herkes sofraya koşardı.
Duvarlarımızda Şahmeran resimleri olurdu,
O evler sıcaktı, o evlər bizimdi.
Hiçbir şey o kokular, o duvarlar, o evler kadar içime işlemedi.
Şimdi ne var?
Ekranlar renkli ama yüzler soluk.
Oyuncak bol ama oyun yok.
Arkadaş çok ama dostluk eksik.
Gülüş var ama saf değil,
Hayal var ama umut yok.
Aşk ise…
Gerçek adı yok,
Adı konulmamış,
Camdan bakışlarda gizlenmiş,
Yürekten değil, Geçici heves olmuş.
Biz küçükken büyümek isterdik.
Şimdi büyüyen herkes çocukluğuna kaçmak istiyor.
Ama o günlər geridə qaldı…
Bir fotoğrafta, bir hatırada…
Bəzən deyirem ki:
“Uşaqlığım, səni çağırıram, gəl də…”
Ama nə sən gəlirsən, nə mən gide bilirəm…
