Bilge Bir Adamın Sözleri
Bilge bir adam, erdemin yüz akı Aziz Nesin, Çatalca’daki vakıfta gençlerle yaptığı sohbet sırasında demiş ki: “Fakirlerin tek silahı çalışmaktır.” Bu söz, aslında yaşamın at gözlüğüyle değil, gerçeklikle yüzleşmekle ilgili derin bir anlatım. Ben de kendi hayatımda, bulunduğum koşullarda, günün büyük bir bölümünü okuyarak, yazarak geçirmeye çalışıyorum.
Farklı hayat hikayeleriyle tanışmak, iç içe olmak, elbette ufkumuzu genişleten ve bizi çok uzaklara, hayallerimizin ötesine götüren bir yolculuk. Bu deneyimler, nadiren bazıların erişebildiği, çoğu zaman gözlerin göremediği yerlerden bakmaya yaramakta. Ülkemizde her şey biraz daha özgün, biraz daha farklıdır diye düşünüyorum.
Geri bırakılmış toplumlarda, yoksulluğun geniş kesimleri içine çekildiği ve insanların yeteneklerine değil, sadece bulduğu işle meşgul edildiği gerçeğine rağmen, kimseyi yaşamın gündelik dertleriyle baş etmesinden dolayı çok suçlamamalıyız. Hayata, düz bir çizgide bakamadığımızda, zıt süreçleri şaşkınlıkla değil, anlamaya çalışarak çözebiliriz. Bu, dinamik yöntemlere ve diyalektik bir bakış açısına ihtiyaç duyar.
Ülkemizde pek çok şey, göründüğü gibi değildir. Birbirine benzemeyen, hatta zıt gibi görünen birçok durum, aslında en tehlikeli olanların, masum görünenlerin de daha tehlikeli olabildiğini zamanla fark etmemize sebep olur. En tehlikelisi ise, “suya sabuna dokunmayan ve sürekli alkışlayan” tiplerdir; sessiz ve uyanık olmayanlar, gücün iplerini tutan karanlık piyonlardır bunlar. Celal Sılay ne güzel demiş : ”Suya sabuna dokunmazmış. Pise bak!”
Umarım, kitap çalışmalarımın yanında tekrar istediğim dergiciliğe dönebilirim; kendime uygun olmayan, zıt ve aptalca görülen işler yerine daha anlamlı işler peşinde koşarım. Böylece, topluma ve insanlığa daha faydalı olabileceğimi sanıyorum.
Aslında, çoğu zaman kendime zarar verdiğimi düşünürüm; çünkü, eskilerin güzel bir sözü vardır: “Keskin sirke küpüne zarar!” Bu sözleri, kendimi övdüğüm için değil, durup düşünmek ve derinlemesine anlamak için söylüyorum. Çünkü bizim gibi ülkelerde korkak olmak zordur, cesur olmak değil.
İki değil, bin defa yaşar insan; yaşam, sürekli bir sınav, sürekli bir mücadele. Bir anını hatırlıyorum: Küçükçekmece’nin sokaklarında sevgililer sandal gezisi yaparken, üzerine yürüyen bir aracın altında kalıp hayatını yitiren gençleri. O an, sokağa çıkmanın ne kadar büyük bir cesaret ve şans olduğunu anlamıştım. Baksanıza, bizim memlekette, hiçbir şey kolay değil; kimse çokça övünmeye, başarıya susamış kalabalıkların önünde kendinden söz etmeye ihtiyaç duymaz.
Aslında, yaşadıkça her an yeni şeyler öğreniyoruz, değil mi? Örneğin, 24 Mayıs 2020 ve sonralarında ”Pandemi’‘nedeniyle evlere kapanmıştık. Bayramda ise, telefonlarımız hep taleplenmiş vaziyette; ulaşımın tek yolu olan telefonlar, şebekeleri zorlar hale gelmişti. Bu, her gün yeni bir bilgi ve yeni bir tecrübe demek.
Özetle, yaşam boyunca, her an öğreniyoruz; hiç durmadan, yorulmadan, gelişerek…
