Güneş Sistemi’nin en büyük gezegeni olan Jüpiter ile ilgili dikkat çekici bir keşif gerçekleştirildi. Gezegenin 143 bin kilometrelik genişliği, onu Güneş Sistemi’ndeki en büyük gezegen yapıyor.
Bilim insanları, Jüpiter’in geçmişte, bugünkü boyutunun iki katından daha büyük olduğunu ve oluşum döneminde manyetik alanının 50 kat daha güçlü olduğunu vurguladılar. Bu bilgiler, Nature Astronomy dergisinde yayımlanan yeni bir araştırmadan elde edildi ve Jüpiter’in en küçük iç uydularının yörüngeleri üzerinde yapılan incelemeleri kapsıyor.
JÜPİTER’İN UYDULARI GEÇMİŞİNE IŞIK TUTUYOR
Araştırma ekibi, Jüpiter’in ilk oluşum dönemleri hakkında daha fazla bilgi edinmek amacıyla gezegenin en küçük uydularından Almathea ve Thebe’yi detaylı bir şekilde inceledi. Bu uyduların yörüngesindeki değişimleri ve Jüpiter’in içindeki açısal momentumun korunumunu dikkate alarak, Güneş Sistemi’nin başlangıcındaki ilk katı cisimlerin ortaya çıkmasından yaklaşık 3,8 milyon yıl sonrasındaki durumunu tahmin ettiler.
Çalışma, Jüpiter’in erken dönemlerinde şimdiki boyutunun 2 ila 2,5 katı kadar büyük olduğunu ve daha güçlü bir manyetik alana sahip olduğunu ortaya koydu. Çalışmanın ortak yazarı Fred Adams, Jüpiter’in 4,5 milyar yıl önceki fiziksel durumunu yeniden oluşturmaya yönelik olan bu buluşa hayran kaldığını ifade etti.
Ekip, gezegen oluşumu teorilerindeki birçok belirsizliği aşabilme yeteneği sayesinde sadece Jüpiter hakkında değil, diğer gaz devleri üzerine de bilgi birikimimizi artırdı.
JÜPİTER ZAMANLA SOĞUYARAK GÜNÜMÜZDEKİ BOYUTUNA ULAŞTI
Jüpiter, başlangıçta büyük bir kaya ve buz çekirdeği oluşturarak, çevresindeki gezegen öncesi diskten hızla gaz çekmişti. Bu dönemde meydana gelen birikim, yoğun ısı oluşturarak gezegenin atmosferinin genişlemesine ve şişkin bir hal almasına sebep oldu. Gaz akışı durduğunda ve Jüpiter dışarıya ısı yaydıkça soğuyarak yer çekiminin gazı daha sıkı bir şekilde sıkıştırması sonucunda milyonlarca yıl içinde mevcut boyutuna küçüldü.
