Paleontoloji alanında uzun süredir tartışmalı olan bir konu, 66 milyon yıl önce bir bahar günü Dünya’ya çarpan asteroit olayında dinozorların hayatta olup olmadığı. Bazı bilim insanları, dinozorların bu dönemde zaten yok olma sürecine girmiş olabileceğini öne sürmektedir.
CNN International’da yayımlanan habere göre, bu sorunun yanıtını bulmak için araştırmacılar Kretase döneminin sonundaki kitlesel yok oluştan 18 milyon yıl öncesini incelemek amacıyla Kuzey Amerika’nın fosil kayıtlarına odaklandı. Current Biology dergisinde yayımlanan yeni çalışmanın bulguları, dinozorların asteroitin yıkıcı çarpmasından önce oldukça sağlıklı durumda olduklarını gösteren kanıtları güçlendiriyor.
Fakat başlangıçta, bu döneme ait inceleme gerektiren fosillerin sayısı, 8 binden fazla dinozor türünün 75 milyon yıl önce zirveye ulaştığını, ardından asteroit çarpmasından önceki 9 milyon yıl içinde bu sayının azaldığını gözler önüne seriyor.
4 DİNOZOR AİLESİ ÜZERİNDE DURULDU
Yeni çalışmada araştırmacılar, dört ana dinozor ailesine odaklandı: Ankylosauridae (topuz kuyruklu Ankylosaurus gibi zırhlı bitki yiyen dinozorlar), Ceratopsidae (Triceratops da dahil olmak üzere büyük üç boynuzlu otçullar), Hadrosauridae (ördek gagalı dinozorlar) ve Tyrannosauridae (Tyrannosaurus rex gibi etçiller).
Araştırma ekibi, elde ettikleri verileri bir bilgisayar modeline entegre etti ve Dean ile meslektaşları, fiziksel fosil kayıtlarını modelin önerdiği verilerle karşılaştırarak bir tutarsızlık tespit ettiler.
YAŞAM ALANLARI SÜREKLİLİK GÖSTERİYOR
Model, 18 milyon yıl boyunca bu dört dinozor kladının muhtemel olarak işgal ettiği kara parçalarının genel olarak sabit kaldığını vurguluyor. Bu durum, potansiyel yaşam alanlarının dengede kaldığını ve yok olma riskinin de düşük olduğunu öne sürüyor.
Dinozorların gerçek çeşitlilik örüntülerine dair belirsizliği etkileyen etkenlerden biri ise, bu zaman diliminde Dünya yüzeyinde ortaya çıkan kayaların azlığıydı; dolayısıyla bu kayalara dair incelemelerin yapılması mümkün olmuyordu.
“YOK OLMA TEHLİKESİ ALTINDA DEĞİLDİLER”
Çalışmanın ortak yazarı ve University College London Yer Bilimleri Bölümü’nde Royal Society Newton Uluslararası Üyesi olarak görev yapan Alfio Alessandro Chiarenza, konuya dair şu açıklamayı yaptı:
“Bu çalışmada, bu belirgin düşüşün, biyolojik çeşitlilikteki gerçek dalgalanmalardan ziyade, tektonik hareketler, dağların yükselmesi ve deniz seviyesindeki düşüş gibi jeolojik süreçlerden kaynaklanan azalan örnekleme penceresinin bir sonucu olabileceğini gösteriyoruz.”
Chiarenza, “Dinozorların muhtemelen Mezozoik dönemin sonunda kaçınılmaz olarak yok olma tehdidi altında olmadığını, eğer asteroit olmasaydı hala bu gezegeni memeliler, kertenkeleler ve onların hayatta kalan torunları olan kuşlarla paylaşabileceklerini” belirtti.
